Gisteren heb ik voor het eerst buiten gegeten dit jaar! De winter is nu echt voorbij; tijd om weer vrolijk te worden en een goed excuus om teveel paaseitjes te eten...

Gisteren ben ik naar 'Vis Vitalis' in het centraal museum geweest. Wel leuk, maar ja, ik heb niet zoveel met stillevens van vissen. En ik wist ook niet dat er zoveel van waren uit allerlei provinciën; de vissen op sterk water en de videokunst van o.a. Pippilotti Riest (al vaker in CM geweest) konden wel mijn goedkeuring wegdragen. Vervolgens heb ik mijn eerste witbiertje buiten gedronken dit jaar. Heerlijk. De lente is echt begonnen. En als klap op de vuurpijl kreeg ik mijn wat verlate verjaardagskadootjes van mijn lieve huishomies; ik was er erg blij mee. Verder heb ik nog van niemand kadootjes gehad, behalve van de parentes dan (en een kilo paaseitjes van Cris)...snif snif.

Eindelijk ben ik er uit: ik doe in ieder geval 'Blues on tuesday' van Jules Deelder en 'Het weven van de ochtend' van Joâo Cabral de Melo Neto (prachtige vertaling van August Willemsen). Dus. Leuk om weer eens iets te declameren; lang geleden dat ik aan die voordrachtsfestivals meedeet!

Hè hè, de week is weer door midden...

Ik ben er nog niet helemaal uit welke gedichten ik donderdag ga declameren. Iets van mezelf? Iets van een Portugese dichter? Misschien toch maar "Grevelingen", één van de betere dingen die ik heb geschreven. Ik kwam ook iets van Joost van den Vondel tegen toen ik mijn oude literatuurgeschiedenismap aan het uitzoeken was bij mijn ouders. Een depressief gevoel overviel me. Zoveel meegemaakt, zoveel herinneringen; ik vind het moeilijk om daar in de binnenstad te lopen.

Vrijdag was de laatste voorstelling van onze oude theatergroep Sstoned (van mijn middelbare school in Delft). Ze speelden 'The Twelfth Night' van Shakspeare, maar dan wel een bewerking van De Appel. Een ontzettend leuke voorstelling met een hoop grappen die ze zelf nog niet begrepen, maar het overwegend volwassen publiek des te meer! Na afloop hebben we met zijn allen net als vroeger lekker wijntjes gedronken en veel te veel stokbroodjes met kaasjes enzo gegeten.
De volgende dag gingen Sjokie, Ien en ik onze huisdies vieren: jaja huize Bij Bol, Huize Bolleboos, Huize Bol of hoe je het dan ook wilt noemen, bestaat alweer 4 jaar! In het Stads Koffyhuis in ons oude stadsie Delft, gingen Ien en ik aan de Delftste Leut met respectievelijk amandel- en kaneelsiroop. Een echte aanrader die Leut! Jochem koos voor ene koffie 'extra zwart'. Ook de Italiaanse bol 'Bollissimo' met parmaham, mascarpone, gorgonzola en peer deed het goed in ons ietwat onuitgeslapen gezelschapje. Tot slot gingen we nog even CD's scoren bij Velvet.
Ik kocht:
- 'Everybody Hertz': allemaal remixes door o.a. The Neptunes van de CD
'10.000 Hertz Legend' van Air
- 'The Moulin Rouge' (openingssong door David Bowie gezongen)
- '3PM/3Am' van Junkie XL

Dus nu ben ik weer in het bezit van wat meer relaxmuziek voor talloze doeleinden; ik heb echt te veel liedjes-CD's, waarbij je je ongemerkt toch op het liedje gaat concentreren.
Afijn, ik ga zo weer lekker luisteren!

Het is vrijdag en we komen samen...

Tja, ik lag dus om 4.00 uur in mijn bed (ja het was gezellig aan de bar) en om 10.00 uur stond ik er alweer naast om vervolgens 20 km te gaan fietsen met Ien. We zijn helemaal naar Houten gefietst, door het mooie Amelisweerd en we wilden eigenlijk nog koffie drinken in de prachtige jeugdherberg van Bunnik. Maar ja, toen zijn we thuis maar uitgebreid gaan brunchen. Ik voelde me zo fit daarna. Vervolgens kwam ik aan op het donkere hol en ik rook zo'n verschroeide plastic lucht. Ik liep een rondje door het pand, om te kijken waar die lucht vandaan kwam, liep zelfs even de tuin in om de kippen gedag te zeggen...maar ik kon niks ontdekken. Een uur later bel ik toevallig Nils op zijn mobiel en hij zegt:"Ben jij boven?" Ik:"Ja." "Okee, kom jij dan naar beneden met een brandblusser want de bierkoeling staat in de fik!" Wat? Paniek! We renden met z'n vieren naar beneden en Nils stond in de tuin al vrolijk te spuiten met zijn blusser. Dan ben je toch blij dat je BHV hebt... Morgen wordt ie gerepareerd en de brandblusser wordt weer gevuld. Wat een dag.

Zo. Het leven is weer begonnen. Ik heb heerlijk in Zeeland gezeten, vlak aan de Grevelingen en genoten van alle vogels die in onze tuin zaten. Op een gegeven moment zag ik een fazant er vandoor gaan met een vetbol die mijn moeder nog niet had opgehangen. Antwerpen was ook heel erg leuk en ik zeg het je, hotter dan hot! En nu is het weer tijd voor eindeloos veel BITON. En hoewel zo'n week eigenlijk veel te kort is, had ik er echt wel weer zin in. Maar die gedachte werd zaterdag ruw verstoord door iets dat enorm opgeblazen lijkt te zijn. Tja, het is natuurlijk ook makkelijk praten over mensen die er niet zijn, dat snap ik. Teleurgesteld? Mwah. Boos? Nee. Gekwetst? Ja. Ze hadden me ook gewoon kunnen bellen met een klacht. Daar ben ik toch voor? Maar goed, ik heb een kilo paaseitjes gekregen en dat helpt. Troostvoedsel, dat kent iedereen.

Vandaag ben ik jarig! Hoera Hoera Hoera!! En morgen ga ik naar het kuuroord... ;-)

Nog twee nachtjes slapen en dan heb ik echt vakantie! Heerlijk. Ik zie nu al weer op tegen de periode die aanbreekt als ik terug kom: weer een hoop geregel en een ALV met zeurende mensen. De ene keer vind men dat we over bepaalde punten zelf maar lekker moeten beslissen en nu krijg je weer dat bepaalde mensen een punt op de ALV eisen. Af en toe word ik echt ziek van dit hele cultuurtje. Blij, heel blij ben ik met alle frisse, jonge mensen die hopelijk volgend jaar in het bestuur gaan.

Komend weekend ga ik mijn kamer helemaal opruimen denk ik. Rust creëren in mijn hoofd.

Het is ongelooflijk, maar er is alweer een halfjaar van mijn bestuursjaar voorbij. De laatste tijd ben ik een beetje moe, niet persé BITON-moe, want ik vind het nog steeds de leukste vereniging. En ik houd nog steeds ontzettend van mijn werk (" Ik ben de baas..."). Misschien ben ik gewoon mensen-moe. Vanaf aanstaande vrijdag heb ik een lange week (inclusief 2 weekenden) vrij en daar zie ik zooooo naar uit. Daarna zal alles beter gaan zeggen we telkens tegen elkaar. Onbewust zien we deze week vrij dus allemaal als een soort mijlpaal of misschien wel een keerpunt. Ik word er bijna emotioneel van en maak af en toe de balans op. Volgende week komt er waarschijnlijk een stukje over voorzitterschap in het U-blad. Met mijn foto prominent op de cover!